Je houdt van je kind. Je wilt er zijn, helpen en zorgen dat je kind krijgt wat het nodig heeft.
Maar misschien ben je moe.
Niet gewoon moe na een drukke dag, maar een vermoeidheid die steeds terugkomt. Zelfs wanneer je een keer wat langer hebt geslapen.
Wanneer je kind extra zorg, begeleiding of aandacht nodig heeft, kan ouderschap veel van je vragen. Misschien heeft je kind autisme, een verstandelijke of lichamelijke beperking, een chronische aandoening of andere extra zorgbehoeften.
Vaak blijf je gewoon doorgaan.
Omdat het moet.
Maar waarom kan intensief ouderschap eigenlijk zo uitputtend zijn?
Je staat voortdurend ‘aan’
Bij intensief ouderschap stopt de zorg niet altijd wanneer je kind rustig is.
Ook in je hoofd kun je bezig blijven.
Hoe gaat het morgen op school?
Hoe voorkomen we straks weer een moeilijke situatie?
Heb ik die afspraak al gemaakt?
Wat als mijn kind straks overprikkeld raakt?
Je denkt vooruit, houdt rekening met mogelijke problemen en probeert situaties zo goed mogelijk te plannen.
Daardoor kan het moeilijk zijn om zelf echt tot rust te komen.
Zelfs wanneer je op de bank zit, kan je hoofd nog volop bezig zijn.
Je moet voortdurend vooruitdenken
Voor andere gezinnen kan een dagje weg iets zijn wat je gewoon besluit te doen.
Bij intensief ouderschap kan daar veel meer bij komen kijken.
Hoe druk is het daar?
Kan mijn kind de prikkels aan?
Is er een rustige plek?
Wat doen we als het te veel wordt?
Moeten we eerder vertrekken?
Soms ben je al moe voordat jullie ergens zijn.
Niet alleen door wat je daadwerkelijk doet, maar ook door alles wat je vooraf moet bedenken.
Veel dingen kosten meer energie
Dingen die voor andere gezinnen vanzelfsprekend lijken, kunnen bij jullie thuis veel voorbereiding vragen.
Aankleden.
Eten.
Naar school gaan.
Slapen.
Een verjaardag bezoeken.
Een verandering in de planning.
Misschien moet je vaak uitleggen, begeleiden, geruststellen of helpen bij het omgaan met emoties.
Eén zo’n moment is misschien goed te doen.
Maar wanneer dit dag na dag gebeurt, kan de belasting zich opstapelen.
Er is altijd iets te regelen
Naast het gewone ouderschap kan er een hele wereld van afspraken ontstaan.
School.
Zorgverleners.
Onderzoeken.
Gemeente.
Therapie.
Begeleiding.
Formulieren.
Gesprekken.
Misschien moet je steeds opnieuw uitleggen wat je kind nodig heeft.
En wanneer iets niet goed geregeld wordt, ben jij degene die erachteraan moet.
Je bent daardoor niet alleen ouder.
Soms ben je ook planner, begeleider, belangenbehartiger en regelaar tegelijk.
Je nachten geven misschien niet genoeg herstel
Wanneer je kind moeilijk slaapt, vaak wakker wordt of ’s nachts zorg nodig heeft, kan langdurig slaaptekort ontstaan.
Maar ook wanneer je kind wél slaapt, betekent dat niet automatisch dat jij kunt ontspannen.
Misschien lig je in bed nog na te denken over de dag.
Of je piekert over morgen.
Je lichaam ligt stil, maar je hoofd gaat door.
Daardoor kan het voelen alsof je nooit helemaal oplaadt.
Je eigen behoeften komen steeds later
Wanneer je kind veel nodig heeft, is het logisch dat je aandacht vaak naar je kind gaat.
Maar ongemerkt kun je jezelf steeds verder naar achteren schuiven.
Ik doe dat straks wel.
Als het thuis rustiger is.
Als deze periode voorbij is.
Als mijn kind beter in zijn vel zit.
Maar soms komt dat rustige moment niet vanzelf.
Er ontstaat weer iets nieuws wat aandacht nodig heeft.
En zo kun je maanden of jaren vooral bezig zijn met wat anderen nodig hebben.
Schuldgevoel maakt rust nemen moeilijk
Misschien krijg je eindelijk een moment voor jezelf en merk je dat je toch niet kunt ontspannen.
Je denkt aan wat je eigenlijk nog zou moeten doen.
Of je voelt je schuldig omdat iemand anders voor je kind zorgt.
Misschien denk je:
Mijn kind heeft mij nodig.
Ik moet dit toch gewoon aankunnen?
Andere ouders doen dit toch ook?
Daardoor kan zelfs rust voelen als iets waarvoor je toestemming moet hebben.
Maar behoefte aan een pauze betekent niet dat je minder van je kind houdt.
Het betekent dat jij ook grenzen hebt.
Niemand ziet altijd wat het van je vraagt
Van buitenaf kan jullie gezin er misschien heel gewoon uitzien.
Mensen zien niet altijd hoeveel voorbereiding nodig was om ergens te komen.
Ze zien niet hoe vaak je ’s nachts wakker bent geweest.
Ze zien niet hoeveel gesprekken je hebt gevoerd met school of hulpverleners.
En ze zien misschien niet hoeveel spanning er thuis kan zijn.
Daardoor kun je je soms alleen voelen in wat je draagt.
Zeker wanneer iemand zegt:
“Alle ouders zijn toch moe?”
Natuurlijk kan ouderschap voor iedereen zwaar zijn.
Maar langdurig intensief zorgen kan een andere belasting met zich meebrengen.
Je kunt verdriet hebben én veel van je kind houden
Intensief ouderschap kan ook emotioneel zwaar zijn.
Misschien maak je je zorgen over de ontwikkeling of toekomst van je kind.
Misschien zie je leeftijdsgenoten dingen doen die voor jouw kind moeilijk of niet mogelijk zijn.
Dat kan verdriet oproepen.
Je kunt soms verlangen naar een makkelijker gezinsleven en daar vervolgens schuldgevoel over krijgen.
Maar die gevoelens zeggen niet hoeveel je van je kind houdt.
Liefde en uitputting kunnen tegelijkertijd bestaan.
Net zoals dankbaarheid en verdriet naast elkaar kunnen bestaan.
Wanneer vermoeidheid overbelasting wordt
Iedere ouder is weleens moe.
Maar soms gaat het verder.
Misschien merk je dat je bijna nooit meer echt ontspant. Je bent sneller geïrriteerd, hebt weinig geduld of voelt je voortdurend gespannen.
Je kunt moeite krijgen met slapen of concentreren.
Misschien huil je sneller.
Of je merkt juist dat je steeds minder voelt en vooral nog functioneert.
Je doet wat nodig is, maar plezier en ruimte voor jezelf verdwijnen steeds verder naar de achtergrond.
Dat kunnen signalen zijn dat de belasting te groot begint te worden.
Je hoeft niet eerst om te vallen
Veel ouders die intensief zorgen zijn gewend om door te gaan.
Want als jij stopt, wie neemt het dan over?
Daardoor kan hulp zoeken voor jezelf lang worden uitgesteld.
Misschien denk je dat je pas ondersteuning mag vragen wanneer je het echt niet meer aankunt.
Maar juist eerder stilstaan bij je eigen belasting kan belangrijk zijn.
Niet om minder voor je kind te zorgen.
Maar om te onderzoeken hoe je kunt blijven zorgen zonder jezelf daarin volledig kwijt te raken.
Wat heb jij nodig?
Bij intensief ouderschap gaat veel aandacht naar de vraag:
Wat heeft mijn kind nodig?
Dat is begrijpelijk.
Maar er mag ook een andere vraag bestaan:
Wat heb ik nodig om dit vol te kunnen houden?
Misschien heb je meer rust nodig.
Meer hulp.
Duidelijkere grenzen.
Ruimte om verdriet toe te laten.
Of iemand bij wie je niet alleen ouder, verzorger of regelaar hoeft te zijn.
Je hoeft daar niet meteen een perfect antwoord op te hebben.
Het kan al belangrijk zijn om de vraag weer te gaan stellen.
Ondersteuning bij intensief ouderschap
Bij Le Gage – Centrum voor Angst en Trauma is er ruimte voor ouders die merken dat langdurig zorgen steeds meer van hen vraagt.
De aandacht ligt daarbij op jou als ouder.
Op de spanning die je draagt.
De zorgen over je kind.
De vermoeidheid.
Het schuldgevoel.
En misschien het gevoel dat je jezelf ergens onderweg bent kwijtgeraakt.
Samen kunnen we kijken naar hoe je omgaat met langdurige belasting, waar je grenzen liggen en hoe je opnieuw ruimte kunt maken voor jezelf en voor wat voor jou belangrijk is.
Je hoeft niet minder van je kind te houden om toe te geven dat het zwaar is.
Ook degene die zorgt, heeft soms zorg nodig.
