Een onvervulde kinderwens beleef je vaak samen. Toch betekent dat niet dat jullie hetzelfde voelen, hetzelfde denken of op dezelfde manier met verdriet en onzekerheid omgaan.
Misschien wil jij er veel over praten, terwijl je partner juist behoefte heeft aan afleiding. Misschien wil de één zo snel mogelijk verder met onderzoeken of een behandeling, terwijl de ander eerst rust nodig heeft.
Dat verschil kan verwarrend en soms pijnlijk zijn.
Waarom lijkt het alsof ik hier veel meer mee bezig ben?
Waarom wil mijn partner er niet over praten?
Begrijpt mijn partner eigenlijk wel hoe zwaar dit voor mij is?
Juist wanneer jullie elkaar het hardst nodig hebben, kan het soms voelen alsof jullie verder van elkaar af komen te staan.
Dezelfde kinderwens, een andere beleving
Wanneer je samen graag een kind wilt, ligt het voor de hand om te denken dat je het proces ook samen op dezelfde manier zult beleven.
In werkelijkheid kan dat heel anders zijn.
De één zoekt misschien informatie, leest ervaringen van anderen en wil uitgebreid praten over mogelijke vervolgstappen. De ander probeert juist door te werken, te sporten of zich op andere dingen te richten.
De één laat verdriet gemakkelijk zien. De ander trekt zich terug of probeert vooral praktisch te blijven.
Geen van deze manieren hoeft verkeerd te zijn.
Mensen verschillen in hoe zij omgaan met verdriet, spanning en onzekerheid.
Stil zijn betekent niet automatisch dat iemand minder verdriet heeft. En veel willen praten betekent niet dat iemand minder goed met de situatie omgaat.
“Het lijkt alsof het jou minder raakt”
Een verschil in verwerking kan gemakkelijk verkeerd worden geïnterpreteerd.
Wanneer jij regelmatig verdrietig bent en je partner lijkt gewoon door te gaan, kan dat voelen alsof de kinderwens voor jou belangrijker is.
Misschien denk je:
Waarom vraagt mijn partner er niet naar?
Hoe kan diegene nu gewoon met vrienden afspreken?
Waarom ben ik degene die steeds over onze behandeling begint?
Andersom kan een partner het gevoel krijgen dat de kinderwens ieder gesprek begint te beheersen.
Kunnen we het ook even ergens anders over hebben?
Wat voor de één afstandelijk voelt, kan voor de ander juist een manier zijn om overeind te blijven.
Daarom kan het helpen om niet alleen te kijken naar wat je partner doet, maar ook te vragen wat er vanbinnen gebeurt.
Praten helpt niet altijd op hetzelfde moment
“Jullie moeten erover praten” klinkt logisch, maar in de praktijk is het niet altijd zo eenvoudig.
Misschien wil jij direct na een teleurstelling vertellen wat er door je heen gaat, terwijl je partner eerst tijd nodig heeft om zelf te begrijpen wat die voelt.
Wanneer je op zo’n moment blijft proberen contact te krijgen, kan de ander zich verder terugtrekken.
En wanneer de ander zich terugtrekt, kun jij je juist nog eenzamer voelen.
Zo kan onbedoeld een patroon ontstaan:
hoe meer de één verbinding zoekt, hoe meer de ander afstand neemt.
Het kan helpen om samen te onderzoeken wat ieder van jullie nodig heeft.
Niet alleen: “Waarom praat je niet met mij?”
Maar bijvoorbeeld:
“Wat helpt jou wanneer je verdrietig bent?”
“Wil je dat ik naar je luister of wil je liever even ruimte?”
“Wanneer kunnen we hier samen over praten?”
Wanneer één van jullie het lichamelijk draagt
Bij een fertiliteitstraject kan er nog een extra verschil ontstaan.
Vaak ondergaat één partner een groot deel van de lichamelijke onderzoeken en behandelingen. Echo’s, hormonen, puncties, bloedonderzoeken en andere medische handelingen kunnen ervoor zorgen dat de kinderwens niet alleen emotioneel, maar ook lichamelijk voortdurend aanwezig is.
Voor de andere partner kan dat anders zijn.
Die kan eveneens verdriet, spanning of machteloosheid ervaren, maar staat lichamelijk verder van het medische proces af.
Dat verschil kan soms een gevoel van ongelijkheid veroorzaken.
Degene die de behandelingen ondergaat kan denken:
Mijn lichaam moet dit allemaal doorstaan.
Terwijl de ander misschien denkt:
Ik wil helpen, maar ik weet niet wat ik kan doen.
Beide ervaringen verdienen ruimte.
Intimiteit kan veranderen
Een kinderwens kan ook invloed hebben op seksualiteit en intimiteit.
Seks kan steeds meer gekoppeld raken aan vruchtbare dagen, ovulaties, behandelingen en zwanger worden.
Wat vroeger spontaan was, kan ineens gepland voelen.
En wanneer er teleurstelling, lichamelijke belasting of spanning bijkomt, kan de behoefte aan seks veranderen.
Soms ontstaat daardoor afstand.
Juist dan kan het belangrijk zijn om intimiteit niet alleen te verbinden aan zwanger worden. Aanraking, aandacht, samen tijd doorbrengen en lichamelijke nabijheid kunnen ook manieren zijn om verbonden te blijven zonder dat daar een doel aan vastzit.
Wanneer beslissingen moeilijk worden
Een kinderwenstraject brengt soms grote beslissingen met zich mee.
Willen we verder met onderzoek?
Willen we een volgende behandeling?
Hoeveel behandelingen willen we proberen?
Hoe ver willen we gaan?
Wanneer nemen we een pauze?
En misschien uiteindelijk: wat als het niet lukt?
Het is mogelijk dat jullie daar verschillend over denken.
De één kan het gevoel hebben: ik wil alles geprobeerd hebben.
De ander kan denken: ik weet niet hoeveel ik nog aankan.
Daarbij bestaat niet altijd één juiste beslissing.
Het wordt dan belangrijk om niet alleen te praten over wat jullie willen beslissen, maar ook over wat er onder die standpunten ligt.
Misschien zit onder het verlangen om door te gaan hoop.
Onder de wens om te stoppen kan uitputting zitten.
Onder boosheid kan angst zitten.
En onder afstand kan verdriet zitten.
Vergeet niet dat jullie ook partners zijn
Wanneer een kinderwens lange tijd centraal staat, kan de relatie langzaam veranderen in een soort gezamenlijk project.
Afspraken.
Cycli.
Uitslagen.
Medicatie.
Behandelingen.
Planning.
De gesprekken die vroeger over vakanties, werk, vrienden of dromen gingen, gaan steeds vaker over de kinderwens.
Daarom kan het waardevol zijn om bewust momenten te houden waarop jullie niet alleen partners in een kinderwenstraject zijn, maar gewoon partners.
Samen eten. Wandelen. Een weekend weg. Lachen. Iets doen waar jullie vroeger van genoten.
Niet om de kinderwens te vergeten, maar om te voorkomen dat deze het enige wordt wat jullie nog met elkaar verbindt.
Je hoeft het niet hetzelfde te doen om het samen te doen
Misschien is één van de belangrijkste inzichten dat verbondenheid niet betekent dat jullie hetzelfde moeten voelen.
Je partner hoeft jouw manier van omgaan met verdriet niet over te nemen om naast je te kunnen staan.
En jij hoeft de manier van je partner niet volledig te begrijpen om die te kunnen respecteren.
Soms begint verbinding juist met nieuwsgierigheid:
Hoe is dit eigenlijk voor jou?
In plaats van ervan uit te gaan dat je al weet wat de ander denkt of voelt.
Psychische begeleiding bij kinderwens en relatie
Wanneer een kinderwens veel spanning met zich meebrengt, kan het prettig zijn om ruimte te hebben voor wat er tussen jullie gebeurt.
Niet om te bepalen wie het goed of fout doet, maar om beter te begrijpen waarom jullie verschillend reageren en hoe jullie verbonden kunnen blijven terwijl de uitkomst onzeker is.
Bij Le Gage in Hoorn kun je terecht voor psychische begeleiding wanneer een onvervulde kinderwens of fertiliteitstraject invloed heeft op jou of jullie relatie. De praktijk is er voor cliënten uit Hoorn, West-Friesland en omgeving.
Daarbij kan ook worden gekeken naar communicatie, verschillen in verwerking, onzekerheid, verdriet en de invloed van het traject op jullie relatie.
Samen omgaan met een onvervulde kinderwens
Merken jullie dat de kinderwens steeds vaker tussen jullie in komt te staan? Of merk jij dat je je alleen voelt in de manier waarop je ermee omgaat?
Je hoeft niet te wachten totdat de spanning groot is geworden.
Soms kan juist eerder stilstaan bij wat er gebeurt helpen om elkaar weer beter te begrijpen.
